۱ تیر ۱۴۰۵-ایران وایر
کوکب بداغی پگاه، معلم اهل ایذه در خوزستان از سوی شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری اهواز به یک سال زندان محکوم شد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، روز دوشنبه اول تیر ۱۴۰۵ گزارش داد کوکب بداغی پگاه به اتهام «تبلیغ علیه نظام این حکم» را دریافت کرده و دادگاه برای او یک سال حبس تعزیری در نظر گرفته است.
این معلم بهمن ماه سال گذشته با ابلاغیهای به اداره اطلاعات ایذه احضار شده بود. در همان زمان، نیروهای امنیتی به منزل وی رفته و وسایل شخصیاش را ضبط کرده بودند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران افزوده پرونده دیگری نیز برای بداغی پگاه وجود داشت که آذرماه ۱۴۰۴ با حکم برائت از سوی شعبه ۲۰ دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان بسته شد.
علاوه بر پروندههای قضایی، این فعال صنفی فرهنگیان، شهریورماه ۱۴۰۴ از سوی هیات تجدیدنظر تخلفات اداری آموزش و پرورش خوزستان نیز به سه ماه انفصال از خدمت محکوم شد.
۲۶ خرداد ۱۴۰۵-هه نگاو
اما بین خطوط این روایت چیست؟ چرا بهرغم سابقه تهدید و خشونت از سوی حسن ساکی هیچکس چنین گزارشهایی را جدی نگرفت؟ این گزارش تلاش میکند به این پرسشها پاسخ دهد.
***
سمیرا ساکی متولد ۱۳۷۵ در شهر «هویزه» خوزستان بود. شیفته تحصیل و پیشرفت در زندگی. او تحصیلات خود را در رشته میکروبیولوژی آغاز کرد اما بعد از مدتی تصمیم گرفته بود رشته خود را تغییر بدهد و در رشته دندانپزشکی ادامه تحصیل بدهد.
مادر سمیرا درباره او به ایرانوایر میگوید: «دخترم از همان سالهای جوانی درسخوان، پرتلاش و سرشار از آرزو بود. ۱۹ یا ۲۰سالش که بود در رشته میکروبیولوژی پذیرفته شد. یکسال بیشتر نخوانده بود که پسرعمویش به خواستگاری آمد. ما تصور میکردیم چون از خانواده خودمان است، زندگی آرام و مطمئنی خواهند داشت. پدربزرگ سمیرا فرد فرهنگی است. قرار شد ازدواج کنند و با هم بروید خارج درسشان را بخوانید. تصمیم گرفتند بروند مسکو درس بخوانند.»
به گفته مادر سمیرا قرار بر این شد که این زوج برای ادامه تحصیل بروند و هزینههای تحصیل هرکس را پدر خودش بدهد: «بچهها که رفتند مدتی بعد خانواده شوهر سمیرا گفتند ما پول نداریم بدهیم خرجها آنجا خیلی گران است. پسر ما برگردد همینجا درس بخواند و سمیرا بماند. این موضوع فشار زیادی به آنها آورد. شوهر سمیرا از این وضعیت درمانده بود. سمیرا هم از رشته خودش انصراف داده بود و داندانپزشکی رویایش بود ما هم موافق نبودیم سمیرا در کشور غریب تنها بماند برای همین هردو برگشتند.»
بهرغم تمام این دشواریها و تغییرات شدید سمیرا بعد از برگشت دوباره در آزمون دندانپزشکی شرکت کرد و بعد از تطبیق واحدهای گذرانده شده در دانشکده دندانپزشکی قزوین تحصیل خود را آغاز کرد اما رفتارهای خشونتآمیز همسرش خیلی زیاد و جدی شده بود.
بر اساس گفتههای مادر سمیرا، دخترش چه پس از مهاجرت به روسیه و چه پس از بازگشت و از سر گرفتن تحصیل در دانشگاه قزوین، بارها از رفتارهای خشونتآمیز همسرش گلایه کرده بود: «دست بزن داشت. به هر بهانه با مشت به صورت دخترم میکوبید. مدام سمیرا را تهدید میکرد. در نهایت سمیرا تصمیم گرفت پیگیر کارهای طلاق باشد. بهمن ۱۴۰۴ سمیرا تصمیم خودش را اعلام کرد و گفت دیگر به خانه حسن برنمیگردم.»
اما همین که مساله جدایی مطرح شد شکل و شدت تهدیدها ابعاد وسیعتری به خود گرفت. مادر سمیرا میگوید: «او به صورت مستقیم و غیرمستقیم تهدیدمان میکرد. به خانوادهاش گفته بود اگر سمیرا طلاق بگیرد اسلحه جنگی خریدهام هم خودش را میکشم هم مادر و خواهرش را چون میدانست ما از تصمیم سمیرا حمایت میکنیم. چندین بار رفته بود دانشگاه و سمیرا را تهدید کرده بود. اولش فکر کردیم تهدید الکی است و میخواهد سمیرا را بترساند.»
مادر سمیرا میگوید پیش از اقدام به قتل یک بار دیگر هم همسر دخترش به دانشگاه رفته بود و سعی کرده بود سمیرا را با خود ببرد که با مداخله دوستان سمیرا مجبور شده بود محل را ترک کند: «به سمیرا گفته بودیم مدتی مرخصی بگیرد و پیش خودمان بیاید اما قبول نکرد میگفت این راه حل نیست من مرخصی بگیرم ترم بعد چه؟ تا آخر عمرم فرار کنم؟»
سمیرا رفتو آمدهایش را محدود کرده بود و فقط به دانشگاه میرفت و به خوابگاه برمیگشت. شب قبل از فاجعه هم تا ساعات پایانی شب با مادرش در تماس بود. مادرش میگوید: «حسن همان شب به خانوادهاش زنگ زده و حلالیت طلبیده بود گفته بود فردا میخواهم تصمیمی که گرفتم، عملی کنم. هیچکدامشان دهان باز نکردند به ما بگویند به این بچه اطلاع بدهیم که جانش را نجات بدهد. اگر خبر داشت شاید حالا زنده بود.»
شدت جراحات وارد شده به سمیرا پس از شلیک ۴گلوله به حدی بود بلافاصله جانش از دست رفت. حسن پس از شلیک به سمیرا به حیاط دانشکده رفت و به زندگی خود پایان داد.
دادستان عمومی و انقلاب قزوین اعلام کرده است که تحقیقات درباره ابعاد مختلف این پرونده، از جمله چگونگی تهیه سلاح و ورود آن به دانشگاه در دست بررسی است.
یکی از دانشجویان دانشگاه قزوین که همکلاسی سمیرا ساکی است در حساب کاربری خود در اینستاگرام نوشت: «دختری به آرامی و مهربانی سمیرا ندیدم. حراست دانشگاه اگر موی دخترها پیدا باشد یا ناخنشان لاک داشته باشد مثل پلنگ زخمی عمل میکنند چطور این آقا اسلحه وارد دانشگاه کرد و آب از آب حراست تکان نخورد؟»
خبر قتل سمیرا ساکی در محیط دانشگاه به قدر کافی شوکهکننده و هولناک بود اما انتشار آگهی ترحیمی که با المانهای عاشقانه و عبارت «دو ستاره خاموش اما تا همیشه در قلب ما» بر آن در شبکههای اجتماعی منتشر شد شوک دیگری به جامعه وارد کرد.
اگر روایت این قتل را ندیده باشید با دیدن این آگهی احتمالا گمان میکنید یک زوج عاشق قربانی یک تصادف رانندگی بودهاند.
«فرانک فردوسی» فعال حقوق زنان ساکن ایران بر این باور است که انتشار چنین آگهی ترحیمی محصول سازوکاری سیستماتیک است که نه تنها تهدیدهای جانی علیه زنان در زمان حیاتشان را نادیده میگیرد که خشونت حتی منجر به قتل یک زن را رمانتیزه و لاپوشانی میکند.
به گفته این فعال حقوق زنان وقتی تصویر زنی که بارها مورد تهدید و خشونت قرار گرفته و در نهایت توسط خشونتگر به قتل رسیده در کنار قاتل منتشر میشود در واقع مرز میان قربانی و عامل خشونت را حذف میکند: «این همان چیزی است که در اغلب پروندههای زنکشی میشود رد پایش را دید. تبدیل قتل زنان به یک اختلاف خانوادگی یا محصول یک عشق آتشین.»
پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، علیرغم گذشت بیش از سه ماه از زمان دستگیری، کماکان به صورت بلاتکلیف در زندان عادل آباد این شهر بهسر میبرد.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند بهائی ضمن تایید این موضوع گفت: پژمان زارع ۹۵ روز است که بهصورت بلاتکلیف در زندان عادل آباد شیراز نگهداری می شود. همچنین با دستور مسئولین مربوطه خانواده آقای زارع از پیگیری پرونده فرزندشان از مراجع قضایی منع شدهاند. این در حالی است که او طی مدت زمان بازداشت از حق دسترسی به وکیل محروم مانده و تاکنون نیز رسیدگی مؤثر و نتیجهبخشی به پرونده این شهروند بهائی صورت نگرفته است.
تا لحظه تنظیم این گزارش، از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه این شهروند اطلاعی حاصل نشده است.پژمان زارع، شهروند بهائی مورخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ در منزل شخصیاش در شیراز بازداشت و پس از چندی به زندان عادل آباد این شهر منتقل شد.
منبع : هرانا
خبرگزاری هرانا – شکیلا قاسمی، شهروند بهائی ساکن کرمان، با گذشت ۱۲۱ روز از زمان بازداشت، کماکان بهصورت بلاتکلیف در زندان این شهر نگهداری میشود. این شهروند طی این مدت، نزدیک به ۱۰۰ روز را در سلول انفرادی سپری کرده و از ۲۰ روز پیش به بند عمومی زندان کرمان منتقل شده است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، شکیلا قاسمی همچنان در بازداشت بهسر میبرد و رسیدگی قضایی نتیجهبخشی به پرونده وی صورت نگرفته است.
این شهروند ۲۶ ساله در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در کرمان بازداشت شد. پیش از بازداشت، منزل این شهروند بهائی مورد تفتیش قرار گرفت و کلیه لوازم الکترونیکی وی و اعضای خانوادهاش ضبط شد. وی حدود ۴۷ روز در بازداشتگاه اطلاعات سپاه تحت بازجویی قرار داشت و سپس به سلول انفرادی در زندان کرمان منتقل شد. این زن بهائی مجموعا حدود ۱۰۰ روز را در سلول انفرادی بهسر برده بود.
تا لحظه تنظیم این گزارش، از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه خانم قاسمی اطلاعی حاصل نشده است.
بررسی چالشهای آزادی بیان در ایران و نقش نهادهای حقوق بشری
چکیده
دموکراسی به عنوان یکی از مهمترین نظام های حکومتی در جهان امروز بر مشارکت مردم در انتخاب و نظارت بر قدرت سیاسی تاکید دارد. یکی از ارکان اساسی این نظام آزادی بیان است که نقش مهمی در حفظ حقوق انسانی و توسعه اجتماعی دارد. این مقاله به بررسی وضعیت آزادی بیان در ایران چالشهای موجود در این زمینه و همچنین نقش نهادهای حقوق بشری در حمایت از این حق اساسی می پردازد. علاوه بر این روند جهانی کاهش آزادی بیان نیز مورد توجه قرار گرفته است.
مقدمه
دموکراسی یکی از مهمترین شیوه های حکومت در جهان امروز است که در آن مردم نقش اصلی را در انتخاب مقامات و تصمیم گیری های سیاسی بر عهده دارند. در چنین نظامی آزادی بیان به عنوان یکی از بنیادی ترین حقوق شهروندی شناخته میشود و زمینه ساز احترام به حقوق انسانها و رشد اجتماعی است.
طرح مسئله
موضوع اصلی این پژوهش بررسی نقص آزادی بیان در ایران و نقش قوانین و نهادهای حقوق بشری در حمایت با محدود سازی این حق است.
در ایران، بسیاری از افراد نمی توانند آزادانه دیدگاه های خود را بیان کنند. در برخی موارد، افرادی که در حوزه های اجتماعی، سیاسی و حتی فرهنگی اظهار نظر میکنند با محدودیتها و فشارهای اجتماعی مواجه میشوند. این موضوع نشان دهنده وجود چالشهایی در زمینه آزادی بیان است.
این مسئله تنها محدود به یک کشور نیست. در سطح جهانی نیز کاهش آزادی بیان مشاهده میشود. بر اساس گزارش یونسکو شاخص جهانی آزادی بیان از سال ۲۰۱۲ تاکنون حدود ۱۰ درصد کاهش یافته است.
نقش نهادهای حقوق بشری
در چنین شرایطی، کانونها و نهادهای حقوق بشری اهمیت ویژه ای پیدا میکنند. این نهادها وظیفه دارند از حقوق اساسی افراد دفاع کنند، گزارشهای مربوط به نقض آزادی بیان را منتشر سازند و جامعه جهانی را نسبت به اهمیت این حق انسانی آگاه نمایند. نقش این سازمان ها در حفظ و ارتقای آزادی بیان به ویژه در جوامعی که با محدودیتهای قانونی با اجتماعی مواجه هستند، بسیار حائز اهمیت است.
نتیجه گیری
آزادی بیان یکی از بنیادی ترین حقوق انسانی است که بدون آن رشد و شکوفایی جامعه امکان پذیر نیست. بررسی ها نشان میدهد که این حق در سطحجهانی نیز با چالشهایی مواجه شده و در برخی موارد، منجر به افزایش خودسانسوری در میان خبرنگاران و اندیشمندان شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که آزادی بیان یک مسئله جهانی است که محدود به یک کشور خاص نمی باشد و شدت و نوع آن به ساختارهای حکومتی و اجتماعی هر کشور بستگی دارد.
نویسنده: زینب زائری
خبرگزاری هرانا – زهرا شهیدی، از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴، محبوس در زندان اوین، توسط مرجع قضایی به تحمل دو سال حبس محکوم شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زهرا شهیدی به حبس محکوم شد.
جزئیات بیشتر در رابطه با حکم صادره اعم از اتهامات منتسب به زهرا شهیدی و مرجع صادرکننده، توسط هرانا در دست بررسی است.
خانم شهیدی در تاریخ ۱۰ دیماه ۱۴۰۴، به بند زنان زندان اوین منتقل شد. وی در روزهای ابتدایی اعتراضات سراسری سال گذشته، توسط نیروهای امنیتی در خیابان بازداشت شد و چند روز را در بازداشتگاه سپری کرد.
زهرا شهیدی، شهروند ۴۸ ساله و سرپرست خانوار است.
https://www.hra-news.org/2026/hranews/a-af503bc8/
ماهنامه خط صلح – بر اساس آمار رسمی، علیرغم وجود جاذبههای طبیعی، باستانی و تاریخی در ایران، اعمال محدودیتهای اجتماعی، تفریحی و محدودیتهای ناشی از احکام اختصاصی نظام سیاسی اسلامی باعث عدم رونق صنعت گردشگری در ایران گردیده است. این قوانین به خصوص در حوزهی حقوق زنان به شدت تبعیضآمیز بوده و در قانون جدید حجاب و عفاف –که در آستانهی لازمالاجرا شدن است—، تا جایی پیش میرود که کارشناسان حقوقبشر سازمان ملل متحد از آن به عنوان «آپارتاید جنسیتی» یاد میکنند. در این قانون حقوق ابتدایی زنان نادیده گرفته شده و زنان به دلیل نوع پوشش ممکن است با جرایم نقدی بالا و حبس طولانی مدت مواجه شوند. هر چند بدون وجود قانون مذکور نیز دولت از طریق بخشنامههای محرمانه و غیر قانونی زنان مخالف حجاب اجباری را از بسیاری از حقوق اجتماعی از جمله برخورداری از خدمات عمومی، خدمات فرودگاهی، استفاده از مترو و وسایل نقلیهی عمومی و به طور کلی از حق حضور در فعالیتهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی محروم نموده است.
علاوه بر بحث حجاب و عدم آزادی زنان در انتخاب نوع پوشش که به تمامیت جسمانی ایشان مربوط میشود، زنان بر اساس قوانین موضوعه ایران که برخی منبعث از احکام شریعت و فقه اسلام است با نقض گستردهی حقوق مواجه هستند و این تبعیضات و نحوهی برخورد با زنان جامعه تصاویر غیرقابل قبولی را از نظر افکار عمومی در سطح جهان ایجاد کرده است. زنان در ایران اجازهی خروج از کشور بدون اذن شوهر، اجازهی آزادانه و بدون گزینش جهت ورود به ورزشگاهها، اجازهی آواز خواندن، اجازهی داشتن گواهینامه برای موتورسواری، حق برخورداری برابر با مردان از سهمالارث، دیهی برابر با یک مرد، حق برابر با یک مرد به عنوان شاهد در دادگاه و همچنین حق طلاق ندارند و موارد بسیاری از نقض حقوق زنان نیز وجود دارد که ابعاد فرهنگی دارد و میتوان گفت ناشی از کوتاهی و ترکفعل دولت در این زمینه است که زنان را آسیبپذتر میکند.
در چنین جامعهای و با چنین محدودیتیهایی که بر نیمی از جمعیت کشور اعمال میشود و تسری قوانین محدود کنندهی حقوق و آزادیهای زنان به زنان گردشگر خارجی که در بند ۳ ماده ۲۳ قانون جدید حجاب و عفاف با عنوان «تبیین سبک زندگی اسلامی خانواده محور» به آن پرداخته شده است، توسعه صنعت گردشگری –که نقش اساسی در توسعه پایدار جامعه از هر لحاظ دارد—، دور از ذهن مینماید. در واقع، نظام حاکم بر ایران با الهام از اندیشهی اسلامی و تفسیر قواعد فقهی بر این باور است که عدم رعایت حجاب اسلامی توسط گردشگران خارجی و عدم تبعیت زنان خارجی گردشگر از رفتارها و ارزشهای جامعهی اسلامی موجب «سلطهی کفار بر مسلمانان» میشود و با استناد به قاعدهی فقهی «نفی سبیل» اعلام میدارد که هر غیر مسلمانی که به عنوان گردشگر وارد ایران میشود ملزم به رعایت باورهای اسلامی و حجاب شرعی است. مبنای این نظر نیز به اعتقاد نظام اسلامی حاکم بر ایران بر میگردد که بنا به جغرافیای فقهی جهان را به دارالاسلام و دارالکفر تقسیم میکند.
علاوه بر آن، نقض گسترده و فاحش حقوق بشر در ایران به خصوص در حوزهی حقوق زنان و گسترش خشونت مبتنی بر جنسیت باعث تضعیف وجههی بینالمللی ایران گردیده و موجبات اخراج جمهوری اسلامی از نهادهای بین المللی شده است. اخراج ایران از کمیسیون مقام زن ملل متحد نمونهی بارز آن است. چنین برخوردهایی از سوی جامعهی بینالملل اگرچه باعث انزوای جمهوری اسلامی میشود ولی به مانند تحریمهای اقتصادی که با هدف تضعیف جمهوری اسلامی بر معیشت مردمان ساکن در ایران نیز اثر میگذارد، بر افکار عمومی جهان در انتخاب ایران به عنوان مقصد گردشگری نیز تأثیر مستقیم و زیادی دارد. در واقع، رفتار حاکمیت در ایران در خصوص شهروندان خود –به خصوص زنان و نقض آشکار حقوق آنها—، ایران را به عنوان کشوری پرتنش تبدیل کرده است که نزدیکترین نتیجهی آن ضربه به گسترش صنعت گردشگری است. علاوه بر آن، وجود قوانین تبعیضآمیز نسبت به زنان و عدم وجود قوانین حمایتی از زنان نه تنها باعث نقض حقوق زنان میشود، بلکه موجب بروز رفتارهای ضد زن از سوی افراد جامعه نیز میگردد که این امر نیز ایران را تبدیل به یک کشور نامناسب برای زنان میکند.
در نتیجه میتوان گفت که موضوع حجاب برای گردشگران خارجی، تفکیک زنان از مردان در بسیاری از اماکن و جاذبههای گردشگری و محدودیتهای دیگر که در قوانین موضوعه ایران وجود دارد، مسلماً از موارد تأثیرگذار در حوزهی گردشگری و انتخاب مقصد گردشگری توسط افراد خارجی خواهد بود، ولی نحوهی برخورد حکومت با زنان جامعه و اعمال تبعیضات گسترده در خصوص زنان، سرکوب شدید اعتراضات مسالمتآمیز معترضین به حجاب اجباری و مطرح شدن آن در رسانههای سراسر جهان، سواستفادهی جمهوری اسلامی از افراد دو تابعیتی و بازداشت و محاکمهی برخی از این افراد به منظور امتیازگیری و تبادل زندانی، ایران را به مقصدی ناامن برای گردشگران تبدیل کرده که در تصمیمگیری آنها برای انتخاب ایران به عنوان مقصد سفر تأثیر مستقیم دارد. در واقع، نگاه حاکمیت به زنان در ایران به عنوان شهروندان درجه دوم، تبعیض آشکار و نقض فاحش حقوق زنان، تبعیضات فرهنگی در حوزهی زنان و خشونتهای جنسیتی، در مجموع ایران را به عنوان مقصدی ناامن برای گردشگران خارجی زن معرفی و موجب عدم رونق این صنعت در ایران شده است.
https://www.hra-news.org/articles/a-1218/
قرار بازداشت فلورا صمدانی، شهروند بهائی ساکن یزد، به مدت یک ماه دیگر تمدید شد. وی ۳۵ روز است که بازداشت شده و به صورت بلاتکلیف در زندان یزد نگهداری میشود.
امروز شنبه ۱۶ خردادماه، قرار بازداشت خانم صمدانی، توسط شعبه ۶ بازپرسی دادسرای یزد به مدت یک ماه دیگر تمدید شده است. علیرغم گذشت ۳۵ روز از زمان بازداشت، وی کماکان بصورت بلاتکلیف در زندان یزد نگهداری میشود. پیشتر یک منبع آگاه کرده بود که با وجود مراجعات و پیگیریهای مکرر خانواده این شهروند بهائی از مراجع قضایی، به آنان گفته شده است که پرونده تاکنون به دادسرا ارجاع نشده و زمان مشخصی نیز برای رسیدگی به آن تعیین نشده است.
این شهروند بهائی در تاریخ ۱۳ اردیبهشتماه توسط نیروهای امنیتی در یزد بازداشت شد. وی پس از یک هفته نگهداری در یکی از بازداشتگاه های اداره اطلاعات یزد به زندان این شهرستان منتقل شد.
فلورا صمدانی، ۵۵ ساله، شهروند بهائی ساکن یزد و همسر احمد نعیمی است. آقای نعیمی نیز پیشتر به دلیل باورهای مذهبی و اعتقادات خود، سابقه بازداشت و برخوردهای قضایی را داشته است.
۱۰ خرداد ۱۴۰۵-هرانا
خبرگزاری هرانا – محشر (محترم) پرندین، نوکیش مسیحی محبوس در زندان اوین، با وجود نیاز فوری به آنژیوگرافی قلب و جراحی تومورهای ناحیه گردن، از رسیدگی تخصصی پزشکی محروم مانده است. وی در هفته گذشته به بیمارستان اعزام شد، اما پس از انجام یک آزمایش، بدون دریافت خدمات درمانی یا تجویز دارو به زندان بازگردانده شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، محشر (محترم) پرندین کماکان از رسیدگی درمانی محروم است. یک منبع مطلع از وضعیت این نوکیش مسیحی، ضمن تایید این موضوع به هرانا گفت: “خانم پرندین در هفته گذشته یکبار به بیمارستان اعزام شد، اما پس از انجام تنها یک آزمایش، بدون دریافت خدمات درمانی یا تجویز دارو، مجدداً به زندان بازگردانده شد. این در حالی است که بنا بر تشخیص پزشک بهداری زندان، وی نیازمند انجام آنژیوگرافی قلب و جراحی تومورهای موجود در ناحیه گردن است.”
پیشتر گزارش شده بود که یکی از تومورها در مجاورت مخچه قرار دارد و موجب اختلال در تعادل، حرکت و تکلم این زندانی شده است؛ بهطوری که گفتار او با مکثهای محسوس همراه است. همچنین بهدلیل عدم رسیدگی درمانی، تومورها رشد کرده و ورم ناحیه زیر گلو بهوضوح قابل مشاهده است. علاوه بر این، وجود تودهای در ناحیه پشت سر نیز از دیگر مشکلات پزشکی این نوکیش مسیحی است.
بر اساس اطلاعات دریافتی هرانا، این نوکیش مسیحی در تاریخ ۱۵ آذر ۱۴۰۴ به بند زنان زندان اوین منتقل شد. با وجود فرارسیدن زمان برخورداری از آزادی مشروط، دادستانی با درخواست وی مخالفت کرده است.
محشر (محترم) پرندین، حدودا ۵۰ ساله، هنرمند و نقاش، مادر یک فرزند محصل و سرپرست خانواده است که پیشتر توسط دادگاه انقلاب به دو سال حبس محکوم شده است.
«مسعود نبیدوست» خبرنگار خراسانی فعال در حوزه میراث فرهنگی با انتشار تصاویری خبر داد که کلیسای تاریخی انجیلی مشهد، از آثار ثبتشده در فهرست میراث ملی ایران، بامداد پنجشنبه ۱۴خردادماه۱۴۰۵ بهطور کامل تخریب شده است.
رسانههای ایران از جمله «جماران» نوشتهاند که تخریب این کلیسا «توسط عوامل ناشناس» و با استفاده از بولدوزر صورت گرفته است.
فعالان میراث فرهنگی میگویند این اقدام در سایه غفلت مسوولان میراث فرهنگی رخ داده، عملیاتی که حدود دو ساعت طول کشیده و صبح روز ۱۴خرداد نیز با بستن اطراف این کلیسا از ورود افراد و خبرنگاران جهت عکاسی ممانعت به عمل آمده است.
انگیزه، هویت افراد یا نهاد تخریب کننده، مشخص نیست اما این نخستین بار نیست که یک بنای ثبت ملی شده تاریخی در ایران بدون اینکه نهادی مسوولیت آن را بپذیرد شبانه تخریب میشود.
کلیسای تاریخی انجیلی مربوط به دورهٔ پهلوی اول است و در خیابان جنت، کوچهٔ گلستان شهر مشهد واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۳۷۵ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیش از این بارها بناهایی همچون کلیساها، آرامگاهها و بناهای متعلق به اقلیتهای مذهبی از جمله بهاییان، مسیحیان و یهودیان تخریب شدهاند.
۱۲ خرداد ۱۴۰۵-هرانا
خبرگزاری هرانا – محکومیت رویا استوار، شهروند بهائی اهل اصفهان، توسط شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر این استان عینا تایید شد. وی پیشتر توسط شعبه ۱۱ دادسرای عمومی و انقلاب اصفهان به شش سال حبس و مجازاتهای تکمیلی محکوم شده بود. جامعه جهانی بهائی نسبت به حکم صادرشده علیه این شهروند بهائی ابراز نگرانی کرده است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز سه شنبه ۲۹ اردیبهشت، حکم صادره علیه رویا استوار توسط شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان عینا تایید شد.
این شهروند در واکنش به حکم صادرشده اعلام کرده است که گروه واتساپی مورد اشاره تنها ۹ عضو داشته که از میان آنان سه نفر بهایی بودهاند. به گفته وی، مدارک ارائه شده علیه او عمدتاً شامل پیامهای تبریک مناسبتهای مختلف و تصویری بوده است که نماد آیین بهایی در بخشی از آن مشاهده میشود.
رای دادگاه بدوی این شهروند در فروردینماه سال جاری به وی ابلاغ شده است.
۹ خرداد ۱۴۰۵-هه نگاو
یک زن قربانی کودکهمسری با هویت لیلا مقصودی توسط برادر ناتنی خود و با همکاری دیگر اعضای خانوادهاش در شهرستان شوط از توابع استان آذربایجان غربی (ارومیه) به قتل رسید. انگیزه قاتل از ارتکاب جرم آنچه “حفظ ناموس” نامیدهاند، گزارش شده است.بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری ههنگاو، روز جمعه ۱ خردادماه ۱۴۰۵ (۲۲ می ۲۰۲۶)، لیلا مقصودی، ۴۲ ساله و اهل شوط، مادر پنج فرزند و از قربانیان کودکهمسری توسط برادر ناتنی خود با ضربه تبر به قتل رسید. قاتل پس از به قتل رساندن خواهرش، متواری و از کشور خارج شده است.
به گفته منابع آگاه، لیلا در زندگی مشترک خود با خیانت و خشونت خانوادگی روبرو بوده است و از همسرش جدا شده بود. او به خیاطی مشغول بوده اما پس از وقوع جنگ موقعیت کاری خود را از دست داده و در تأمین اجاره خانه ناتوان مانده بود. در این حین برادرانش در ازای حمایت، از او میخواهند تعهدنامهای را امضاء کند که خانه را ترک نخواهد کرد و پس از آن کار نمیکند که لیلا از پذیرش آن سر باز میزند.
به گفته یک منبع مطلع، لیلا مقصودی در پی وضعیت پیشآمده، ناچار به بازگشت به منزل خانوادگیشان میشود و در جریان دعوت به منزل خواهرها و برادرانش در ابتدا با آبمیوه مسموم و بیهوش میشود و پس از بیهوشی، توسط یکی از برادران ناتنیاش با وارد کردن ضربه تبر به جمجمه، که در نتیجه آن جمجمه کاملاً خرد شده، جان خود را از دست داده است.
پیکر لیلا مقصودی در سکوت و در حالیکه خانواده اجازه حضور دیگران و چاپ اعلامیه را نداده بودند، تنها با حضور خودشان به خاک سپرده شد.
قابل ذکر است که، تاکنون هیچگونه شکایتی از سوی فرزندان و خانواده او ثبت نشده و تنها شاکی، دادستان یا مدعی العموم میباشد.
انتشار گزارش ششماهه از نقض حقوق شهروندان کُرد در ایران بر اساس این گزارش، در این دوره دستکم ۴۶ زندانی کُرد اعدام شدند، ۲۹۰ شهروند کُرد در ...
